bacalarte

„Pamięć to moja druga skóra”

Od 15.02.2024

Karolina Wlazło/Rafał Kowalski

Karolina Wlazło/Rafał Kowalski

„Pamięć to moja druga skóra”

„Pamięć to moja druga skóra”. Ten wspaniały tytuł wystawy zaproponował Rafał Kowalski. Mówił o sobie, ale okazało się, że zdanie to pasuje idealnie do prac Karoliny Wlazło. Razem biorą udział w tym samym pokazie w Galerii Bacalarte. Malarz i malarka spotykają się we wspólnej przestrzeni na równych prawach pierwszy raz. Wcześniej Karolina była studentką. Rafał był opiekunem artystycznym jej dyplomu na wydziale malarstwa ASP w Warszawie. Ta proste powinowactwo może się wydawać błahym powodem do tego, aby razem się zaprezentować. Tytuł wystawy ustawia rzecz bardziej poważnie i zmusza do zastanowienia się, dlaczego oboje podejmują się dość ryzykownego przedsięwzięcia. Mamy wspólny temat. Jest nim Pamięć. Mocno zaakcentowana w pierwszej części zdania. Dalej intrygująco brzmi fraza o drugiej skórze. Rozumiemy, że pamiętanie może być czymś haptycznym, zmysłowym. To doznanie poza procesem intelektualnym. Nie jest opowieścią przekazywaną przez pokolenia ani narracją historyczną. Polega raczej na współodczuwaniu poprzez oddawanie wrażeń powstałych w kontakcie z fragmentem przeszłości, detalem, przedmiotem, jej śladem. Pamiętanie jest procesem podskórnym, czasem niewygodnym, trudnym. Skórę można głaskać, ale też drapać. Przynosi to przyjemność i ulgę, ale może sprawiać poczucie opresji, przekroczenia. Przez skórę się oddycha. Skóra chroni. Jest wrażliwym, ale też skutecznym narzędziem konfrontacji ze światem. Analogia do malarstwa staje się więc oczywista. Tworzenie obrazów jest dla obojga artystów sposobem poznawania świata, ale też dystansowania się od niego.

Rafał Kowalski maluje stare, czarno białe zdjęcia tak jakby je wyskrobywał spod powierzchni malarskiej. Opracowuje materie płótna delikatnie, ale z pewnością, gdzie może zadrażnić, a gdzie wygładzić. Odkurzając stare wizerunki oddaje ich aurę. Podąża wgłąb fotografii nadając wbrew jej naturze instancje malarskie. Karolina Wlazło tworzy jedno kolorowe prace, które działają fakturą, sposobem położenia farby. Z założenia monochromatyczne powierzchnie przedstawiają refleksy na ścianie. Efekt uzyskany jest przez zadrapania, zmiany temperaturowe, minimalne dotknięcia faktury malarskiej. Zabiegi formalne, które są naturalnym, od wielu lat wypracowywanym sposobem wyrazu Rafała należą do zestawu środków Karoliny.

Oboje patrzą metaforycznie w przeszłość. Karolina przywołuje wspomnienia z dzieciństwa. Jej prace są powidokami ze szczęśliwych momentów w jej biografii. Rafał odtwarza atmosfery kultury muzycznego undergroundu, której był aktywnym uczestnikiem. Posługują się językiem malarskim. Artystka najprostszymi środkami. Jej starszy kolega z wirtuozerią wypracowaną przez lata malowania. Wystawiając wspólnie wzmacniają nawzajem to co w ich sztuce działa niezwykle skutecznie.
W przypadku Karoliny jest to szczera opowieść środkami malarskimi. Natomiast Rafał uniwersalizuje malarskie prawdy, nadając im szerszy kulturowy kontekst.

“Memory is my second skin.” This wonderful title of the exhibition was proposed by Rafał Kowalski. He spoke about myself, but it turned out that this sentence fits Karolina Wlazło’s works perfectly. They take part together in the same show at the Bacalarte Gallery. A painter and a painter meet in a common space on equal rights for the first time. Previously, Karolina was a student. Rafał was the artistic supervisor of her diploma at the Faculty of Painting of the Academy of Fine Arts in Warsaw. This simple affinity may seem like a trivial reason to present yourself together. The title of the exhibition sets things up more seriously and forces you to wonder why they are both undertaking such a risky venture. We have a common topic. It is Memory. Strongly emphasized in the first part of the sentence. Next, the phrase about a second skin sounds intriguing. We understand that remembering can be something haptic, sensual. It is an experience beyond the intellectual process. It is not a story passed down through the generations or a historical narrative. Rather, it involves sharing feelings by expressing impressions created in contact with a fragment of the past, a detail, an object, or its trace. Remembering is a subcutaneous process, sometimes uncomfortable and difficult. The skin can be stroked or scratched. It brings pleasure and relief, but it may cause a feeling of oppression and transgression. You breathe through your skin. The skin protects. It is a sensitive but also effective tool for confronting the world. The analogy to painting therefore becomes obvious. For both artists, creating images is a way of exploring the world, but also distancing themselves from it.

Rafał Kowalski paints old, black and white photos as if he were scraping them from under the painting surface. He works the fabric of the canvas gently but surely, where he can irritate and where he can smooth out. By dusting off old images, he captures their aura. He goes deep into photography, giving painting instances contrary to its nature. Karolina Wlazło creates single-color works that work with texture and the way the paint is applied. By design, monochromatic surfaces represent reflections on the wall. The effect is achieved by scratches, temperature changes, and minimal touches of the painting texture. Formal procedures, which are Rafał’s natural way of expression, developed over many years, are part of Karolina’s set of measures.


They both look metaphorically into the past. Karolina recalls childhood memories. Her works are afterimages of happy moments in her biography. Rafał recreates the atmosphere of the underground music culture, of which he was an active participant. They use the language of painting. An artist using the simplest means. Her older colleague with virtuosity developed over years of painting. By exhibiting together, they mutually reinforce what is extremely effective in their art.
In Karolina’s case, it is an honest story using pictorial means. Rafał, on the other hand, universalizes painting truths, giving them a broader cultural context.

Video of the Art exhibition opening „Pamięć to moja druga skóra”’ | Karolina Wazło i Rafal Kowlaski in Bacalarte:

bacalarte

Close Menu
error: Content is protected !!