Mieszane komunikaty między ludźmi są problematyczne. Nie są to nieporozumienia, gdzie znaczenie zagubiło się po drodze — one były mieszane od samego początku. Stworzono je, by mieszać błoto, które nie potrzebowało być mieszane, by konsumować energię, której nie trzeba było wydawać, i która została złożona w ofierze jako pokarm dla pasożytów. Nawet w idealnych warunkach to, co widzisz, nie jest tym, co widzisz. Filtry i zniekształcenia zasłaniają oczy jaźni. Drzwi między wnętrzem a zewnętrzem nie są czystą linią, lecz nieustannym wahaniem — podglądaniem przez szczeliny, szukaniem dowodów, że odgadło się dobrze lub źle.

Istnieje napięcie między intencją a skutkiem, jasnością a zamętem. Napięcie w próbach patrzenia czystym okiem i porażce w tym. W snuciu wielkich planów i konieczności niekończącej się improwizacji. W rozpoznawaniu perfekcji, byciu porywanym przez prąd. W widzeniu kierunku, podczas gdy droga wciąż zakręca — niedopasowanie między potencjałem a rezultatem jest wszechobecne.

W tej przestrzennej dezorientacji, podróżnik musi poznać prawa gry i sam mieszać komunikaty. Oznacza to z jednej strony pokorną akceptację warunków pogodowych, a z drugiej kreatywną subwersję: trening kontrintuicyjnych reakcji, bycie gotowym do zerwania z przewidywalnością, uderzanie w mieszane komunikaty zmieszanymi komunikatami i robienie tego, co konieczne, by nie utrwalać tej melodii, której nie jesteśmy gotowi nieść. Stawianie czoła katastrofie i znalezienie pięciu rzeczy, które się w niej lubi, zmieni fizykę burzy.